Dekoratua

Benetan gara zoriontsu etxe honetan, ezta?
Altzari hauekin
beste bat ematen du,
ez du lehenengoz erakutsi zigutenaren
batere antzik.
Hemen bizi zen atsoak
berarekin eraman zituen
koadro zahar haiek,
eskaizko sofa hura,
katu usaina,
eta sartu ginenerako
zorionez
kobazulo baten
antz gutxiago zuen.

Benetan gara zoriontsu, ezta?
Inoiz elkarrekin biziko ginela
amestu nuen batean.
Eskua lehenbiziko aldiz
eman zenidan egunean izan zen,
kaletik gindoazen eta
manifestazio bat pasa zitzaigun albotik,
gogoratuko duzu,
greba orokor horietako bat zen.
Milaka papertxo bota zituzten airera
eta haietako bat oinetakoaren zolan itsatsita
heldu nintzen etxera.

Benetan gara zoriontsu etxe honetan.
Bazkalorduan
sekulako argia sartzen da leihotik
eta iragarkietan agertzen diren
etxebizitza horietako bat ematen du.
Egia esan
altzari berri hauekin
eta atsoarekin batera hemendik atera zituzten
gortina lodi haiek kenduta,
jada ez dauka
bankuak saldu zigun
pisuaren batere antzik, ezta?

Harmonia

 

Kafe usaina esnatzean,
kikaren hotsa sukaldean,
eguzkia bihurguneak marrazten
atzo ezagutu nituen izaretan.

Zure usainaren gainean etzanda
keinu egin diet
gure pasioaren lekuko izan diren
gelako koadroei.

Zuhaitzaren adarrak leihoan joka,
mahaitxoaren gaineko iratzargailua
bat, bi, hiru, lau
diapasoi bihurtuta.

Oin hutsen pausoak
entzun ditut
korridorean.
Gosariaren bandejarekin zatoz
bere kafe,
esne,
ogi egin berri
eta egunkari odoleztatuarekin,
goiz harmoniko honetan.

Hitz horiek

Nahiko nituzke hitzak
biluzik.
Ume batek lehenbiziko
aldiz erabiltzen ditueneko
zentzuaz.
Nahiko nituzke hitzak
arrautza-irinetan pasatu gabe,
uretatik atera berritako
arrainak bezain distiratsu.
Nahiko nituzke paretan gogor
jotzen duten pilotak,
oihartzuna sortu eta
bizi-bizi bueltan datozenak.
Nahiko nituzke
urdail barreneko hitzak,
azukrerik gabekoak,
uxualaren egia dutenak,
aldi berean eder
eta deserosoak,
aldi berean irrika eta
bihotzerrea sortzen dutenak.
Nahiko nituzke
haragi bihurtzen diren hitzak,
erditze gelako
jaioberri likatsuaren antzera,
bizitzen hasi baino lehen
bizitzak zikinduta daudenak.

Ez dut gogoratzen

Ez ditut gogoratzen
esan zenizkidan hitzak,
ezta esan nizkizunak ere.
Ziurrenik
zelan geunden galdetu genion elkarri
erantzunetan egiarik jasotzeko itxaropenik gabe.
Ziurrenik gure lanez
hitz egingo genuen,
edo osasunaz:
zelan zoaz kontu horrekin?

Ez dut gogoratzen
ze egunetan egin genuen topo,
ezta non,
nora nindoan,
nondik nentorren.

Ez ditut gogoratzen
egun horretako egunkarien lerro-buruak,
ziurrenez norbaitek indarkeriaren bat gaitzetsiko zuen
edo norbaiti eskatuko zioten
indarkeriaren bat gaitzesteko.

Ez dut gogoratzen orduan bizarra zenuen
edo modetatik libre
afeitatua zeunden ordurako.

Gauza bakarra gogoratzen dut:
eskua pasatu zenidala
beso biluzitik.

Ordutik
hego haizeak agintzen dit
zer gogoratu
eta zer ez.

 

Orain hilak ditugu

Orain hilak ditugu.
Hildako lagunak,
hildako ama edo aita.
Orain badakigu
zer egin behar den,
nora deitu,
zenbat balio duen
lore-koroa batek.

Orduan
hegan irteten ziren
marigorringoak
gure eskuetatik,
eta gure atzamarren artean
bizirik irauten zuen
sugandilaren buztanak.
Orain balkoiko geranioak hil zaizkigu,
eta zakarrontzira bota ditugu
loreontzi gorri eta guzti.

Orduan norbaitekin ginen,
norbaitentzat,
norbaitek gure izena esan
eta presente
erantzuten genuen.

Orain lagun batek deitu dizu,
inork deitzen ez dizunean,
laguntza eskatuz.
Bikote ohiak mehatxatu du
eta bakarrik dago
eta ez-zekien-zer-egin
eta ez-zekien-nori-deitu.

Orain bakarrik gaude.
Orain hilak ditugu lagun,
eta badakigu zer egin behar den.

Orduan ez genekien bizikletan ibiltzen.
Orain ere ez.